Σήμερα, αποφάσισα να σας γράψω για μια πολύ σημαντική ημέρα για εμένα..Το blog γενικά θα περιλαμβάνει και προσωπικές εμπειρίες αλλά και άρθρα/αναρτήσεις για θέματα που με απασχολούν την συγκεκριμένη περίοδο. Ξέρω ότι συνήθως τα blog αφορούν ένα συγκεκριμένο θέμα αλλά σε αυτήν την περίπτωση θέλω εδώ να αποτυπώνω γενικά ότι με απασχολεί σε κάθε επίπεδο.
Στις 20 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Όπως θα μαντέψατε και από τον τίτλο, επιτέλους πήρα το δεύτερο μου πτυχίο. Μετά από τόσα χρόνια που σπουδάζω (από το 2008), δεν είμαι πια φοιτήτρια. Τα συναισθήματα είναι μεικτά. Χαίρομαι φυσικά που τελείωσα και αυτή την σχολή αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα ότι δεν είμαι πια φοιτήτρια. Είναι πραγματικά ασυνήθιστο για εμένα.
Η ημέρα της ορκωμοσίας ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Το κτίριο της αίθουσας τελετών του ΑΠΘ ήταν γεμάτη κόσμο και χαρούμενες φωνές πλημμύριζαν τον χώρο. Είχε τόσο κόσμο που δεν μπορούσες να δεις πραγματικά κανένας και να μιλήσεις ουσιαστικά μαζί του.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν οι φωτογράφοι που δεν σταματούσαν να μας δίνουν οδηγίες για το πως και που θα σταθούμε ακόμα και μέχρι την στιγμή της έναρξης την ορκωμοσίας. Γνωρίζω ότι οι άνθρωποι κάνουν την δουλειά τους αλλά σε τελική ανάλυση πιο πολύ η αίθουσα και το προαύλιο θύμιζε το κόκκινο χαλί και παρά ορκωμοσία. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τα κομφετί και τα μπαλόνια που έκαναν την όλη κατάσταση ακόμα πιο αστεία. Παρόλα αυτά η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα ωραία και ευχάριστη.
Από την άλλη πλευρά όμως χαίρομαι πολύ και ανυπομονώ να ανοίξει ένα καινούριο κεφάλαιο στην ζωή μου. Τα πράγματα φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολα. Ακριβώς το αντίθετο. Αυτό φυσικά με τρομάζει. Δεν έχω εμπειρία στην δουλειά μου ακόμα και γενικά όπως είναι γνωστό δεν διορίζουν δασκάλους στην Ελλάδα.
Πολλοί είναι αυτοί που με ρωτούν αυτόν τον καιρό τι θα κάνω στο μέλλον. Η απάντηση μου είναι πάντα ότι πραγματικά δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω. Οι συμβουλές από τον περίγυρο μου είναι πολλές. Οι περισσότεροι προτείνουν το εξωτερικό. Ο πατέρας μου την Γερμανία, κάποιοι άλλη την Αγγλία κλπ. Υπάρχουν και αυτοί που με συμβουλέυουν να μείνω στην Δράμα και να ψάξω εκεί κάτι.
Με 90% ανεργία στην Δράμα το βρίσκω ήδη χάσιμο χρόνου, Μπορεί να μην είμαι έτοιμη ακόμα για την μεγάλη απόφαση αλλά σίγουρα δεν θα υποχωρήσω εύκολα. Για τώρα έχω αρχίσει να ψάχνω σε αγγελίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για κέντρα μελέτης που ζητούν δασκάλες.
Δεν ξέρουμε τι θα μας δείξει το μέλλον. Όλα μπορούν να αλλάξουν καθημερινά.
