Σήμερα με αφορμή κάποια αρνητικά σχόλια που διάβασα κάτω από μια ανάρτηση στην σελίδα του Ελληνικού Κινηματογράφου στο Facebook, αποφάσισα να κάνω γράψω αυτό το άρθρο που εδώ και καιρό σκέφτομαι.
Είναι πολλές οι φορές που όταν δημοσιεύω για την Αλίκη στην σελίδα παρατηρώ ένα πάθος διαφορετικό από κάθε άλλο. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο για εμένα πως μια γυναίκα, Ελληνίδα, ηθοποιός καταφέρνει και ξυπνάει τόσα αμφίσημα συναισθήματα στους ανθρώπους.
Μπορεί να πέρασαν ήδη 20 χρόνια από την στιγμή που έφυγε από κοντά μας αλλά, όπως διαπιστώνω ο κόσμος την αντιλαμβάνεται σαν να είναι εδώ, κοντά του. 
Στην πραγματικότητα η Αλίκη δεν έφυγε ποτέ. Οι ταινίες της ακόμα μεγαλώνουν γενιές και γενιές Ελλήνων. 
Τι είναι όμως άραγε αυτό που κάνει μερικούς ανθρώπους να της επιτίθενται τόσο πολύ; Είναι κάτι ανάμεσα σε αγάπη και μίσος; Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η Αλίκη συνεχίζει να ξυπνάει συναισθήματα τόσο θετικά όσο και αρνητικά.
Παρατηρώντας διάφορα σχόλια τόσο αντρών όσο και γυναικών διαπιστώνω ότι είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν να βρουν κάποιες ατέλειες ή λάθη με σκοπό να της επιτεθούν. Κάποιοι όντως εμμένουν στην επαγγελματική της ζωή. Υπάρχουν όμως και αυτοί που όταν δεν βρίσκουν κάτι στο υποκριτικό της ταλέντο αρχίζουν και εισχωρούν στην προσωπική της ζωή. 
Τότε είναι που τα σχόλια γίνονται αρκετά επικριτικά. 
Διαβάζοντας ένα προς ένα τα σχόλια μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι συνήθως ο καθένας που πραγματικά σπαταλάει τον χρόνο του στο να επιτεθεί έναν καλλιτέχνη που έχει φύγει από την ζωή σίγουρα έχει τις δικές του ανασφάλειες και απωθημένα. Πολλοί μιλούν για απιστίες, άλλοι απλά για εραστές ενώ άλλοι για μεγάλη διαφορά ηλικίας με τους συντρόφους της. 
Μία μεγάλη επίσης αντιπάθεια έχω παρατηρήσει και στο πρόσωπο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ το οποίο θεωρώ ότι ίσως αποτελεί "παράπλευρη απώλεια". Σε πολλές αναρτήσεις έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχουν σχόλια που να προσπαθούν να υποβιβάσουν την αξία του ως ηθοποιού μέσω της προσωπικής του ζωής αλλά και των προσωπικών του επιλογών. Πολλές φορές οι τοποθετήσεις κάποιων είναι τόσο σκληρές που ξεκινούν ολόκληροι "καυγάδες" μεταξύ θαυμαστών και επικριτών. 
















Γιατί άραγε μερικοί καλλιτέχνες συνεχίζουν να εμπνεύουν συναισθήματα για τόσα πολλά χρόνια; Τι μπορεί να είναι αυτό το διαφορετικό που δημιουργεί πάθη και μίση; Είναι ένας κατασκευασμένος μύθος που συντηρεί αυτή την εικόνα; Ή μήπως είναι απλά η υπερβολική αγάπη ενός λαού σε πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους του παρελθόντος, καθώς στην σημερινή κοινωνία λείπουν τα πρότυπα.